کاغذ پاره های من

مثل یک زندانی که بعد از مدت ها از حبس برگشه و متعاقبا در تجرد زندگی اش ، خانه را در هم و خاک گرفته و همراهان قدیم را پراکنده می یابد ، به کاغذ پاره برگشتم !

یک سال و اندی گذشت که بی خبر همه ی دوستان مجازی ام - و چه غریب ! دوست مجازی - را رها کردم .

اما گاهی برای بهتر شدن راهی جز ترک گذشته وجود ندارد ، لازم بود بیشتر بخوانم تا بنویسم و این شد که یک سال خواندم و خواندم و خواندم .

دوباره شروع خواهم کرد و اگر عمری بود ، اندوخته ها و نوشته های این یکسال را خواهم نوشت و البته که با نگاهی متفاوت تر و قلمی به ضعم خودم بهتر .

به ساعت مچیش نگاه کرد ، زیاد وقت نداشت . آرایشگاه مونده بود ، لباس هاش رو هم باید عوض می کرد .

گوشه خیابون ایستاده بود و منتظ تاکسی بود ، هیچ کدوم از تاکسی ها نگه نمی داشتند .

داشت دیر میشد . تصمیم گرفت پیاده به آرایشگاه بره . یکی دو خیابون رو پیاده گز کرد تا رسید . شلوغ بود . بیرون ایستاد و زل زد به شیشه سکوریت و صورت خودش رو برانداز کرد . از همیشه قشگ تر شده بود . موهاش براق و خوش حالت بود . نیش خندی زد و توی دلش به عروس خندید .

کارت عروسی رو دوباره نگاه کرد ، می خواست مطمئن بشه که دیر نمیرسه . هنوز وقت داشت .

به خونه برگشت تا دوش بگیره و بهترین لباس هاش رو بپوشه . کنار تخت ، کلاه گیسش روی زمین افتاده بود . هنوز جسد طاق باز روی تخت دراز کشیده بود. کنار جسد نشست  و به چشم های بازش خیره شد . چند ماه قبل از جشن ازدواجشون به یادش اومد ، جشنی که هرگز برپا نشد . روزی رو به خاطر آورد که توی آرایشگاه ، وقتی آرایشگر شونه رو به سرش کشید ، موهاش دسته دسته کنده شد . رو به آرایشگر کرد و گفت نترس ، ماله شیمی درمانیه ، از ته بزن .

به خودش اومد ، به کلاه گیس نگاه می کرد و به کارت عروسی . حسرت میخورد که چرا به جای اسم داماد ، اسم خودش نوشته نشده ، ولی از ته دل احساس رضایت می کرد . عروسی به زودی شروع میشد . به چشم های جسد نگاه کرد . کنار جسد خودش دراز کشید . معنی عشق رو می فهمید .


نویسنده : محمد حسین امیری

خسته و دل شکسته به خونه برگشت ، مستقیم به سمت بوم نقاشی رفت . دلش از نامزدش پر بود . رو به روی بوم ایستاد . به دختر و پسری که توی بوم به هم لبخند می زدند خیره شد . قلم مو رو سیاه کرد و دختر رو با رنگ سیاه خط زد . هنوز آروم نشده بود که تلفن زنگ زد ، دستاش لزرید و گوشی افتاد . مبینا تصادف کرده بود ، نمی تونست باور کنه .

عرق کرده بود ؛ از خواب پرید . نفس نفس می زد . یاد تابلویی افتاد که چند سال پیش نیمه کاره رها کرده بود . تابلویی از یک پسر تنها و نفر دومی که هیچ وقت کشیده نشد . به سمت انبار رفت . پشت وسایل خرده ریز گوشه ی بوم پیدا بود . بوم رو برداشت و نرمه ی خاکی که روش گرفته بود رو تکوند . بوم خالی بود .

تلفن زنگ زد .

به سمت طرف دیگه ی خیابون دوید . صدای جیغ ترمز ماشین با صدای زنگ موبایل در هم پیچید ...

نویسنده : محمد حسین امیری

طبقه ی پانزدهم یک آپارتمان قدیمی و متروک رو انتخاب میکنه .

با احتیاط وارد اتاق 1507 میشه . همه چیز کاملا به هم ریخته ست و لایه ای از خاک روی تمام سطوح نشسته .

کیفش رو گوشه ای می ذاره و جیره غذایی چند روزه ش رو که شامل چند قوطی کنسرو میشه روی طاقچه میچینه . وسایلش رو چک می کنه و زیر اندازش رو پهن میکنه کنار پنجره .

ساعت مچیش رو با ساعت رو میزیش چک میکنه . به نظر همه چیز مرتب میاد .

با خیال راحت روی زیر اندار دراز میکشه و به سقف خیره میشه .

.....

از ماشین پیاده میشه ، به طبقه ی دهم ساختمان نو ساز سازمان خیره میشه .

به سختی جلوی ابراز شادیش رو میگیره . بالاخره ریاست سازمان به اون رسیده بود .

از پله های ورودی بالا رفت . کارمندان دو طرف پله برای استقبال ایستاده بودند .

به سمت در ورودی رفت ، در شیشه ای اتوماتیک داشت آرام باز میشد .

شیشه های در قرمز شد و تکه های مغزش روی در پاشید .

.....

snipe رو توی زیر انداز پیچید و داخل کوله گذاشت . از روی قوطی های کنسور خالی گذشت و اتاق 1507 رو ترک کرد .

نویسنده : محمد حسین امیری

قطار سوت کشید . قطار رد شد . پسرک در دو طرف ریل آرام خوابیده بود !

پ ن : مگه همیشه باید چند خط داستان طول بکشه ؟ اینم یه جورشه .

نویسنده : همون قبلیه !

پسر در رو باز کرد و وارد خونه شد .

مادرش سریع دستمال رو پشت چادرش که به کمرش گره کرده بود قایم کرد .

پسر دوید طرف سفره ای که وسط اتاق پهن شده بود . کیفش رو پرت کرد کنار پشتی و رو زانوهاش کنار سفره نشست :" ناهار چیه ؟"

- حدس بزن ، همونی که خیلی دوست داری !

- آخ جون سیب زمینی کوبیده داریم .

مادر رفت طرف چراغ موشی و در قابلمه رو برداشت . بخار قابلمه خورد به صورتش .

سرفه ش گرفت . دستمال رو از پشت چادرش در آورد و گرفت جلوی دهنش .

- مامان امروز املا 20 گرفتم .

قند تو دلش آب شد ، به پسرش و بعد به عکس همسرش که سال پیش موقع کار از ساختمون نیمه ساز افتاده بود ، نگاه کرد . جای خالیش رو حس می کرد . گوشه چشمش اشک حلقه زد و زیر لب چیزی رو زمزمه کرد .

دوباره سرفه کرد . دستمال رو گرفت جلوی دهنش و رفت سمت شیر آب حیاط .

امروز دستمال بیشتر خونی شده بود ...

نویسنده : محمد حسین امیری

... کودک فقیر از گرسنگی و سرما به خودش می پیچید .

تقریبا همه اشک میریختند .

کودک روی زمین خودش رو می کشید و ناله می کرد ، کمک می خواست . چند عابر بی اعتنا از کنارش رد شدند .

اشک می ریختند و تو دلشون عابران رو لعنت می کردند .

صدای موزیک غم انگیز سالن تاتر رو فرا گرفته بود . چند لحظه بعد نمایش تمام شد .

تماشاچیان از سالن خارج می شدند ، سوز سرما به صورتشون می خورد .

کم کم تعداد معدودی از تماشاچیان حاضر که ردیف اول سالن بودند هم خارج شدند .

و کودک چند قدم بالاتر از در خروجی با بسته ی آدامسی که هنوز پر بود ، ایستاده بود ...

نویسنده : محمد حسین امیری

تصمیمش رو گرفته بود . چشماش رو بست .

دکمه ی ترمز دستی رو فشار داد . ماشین خلاص شد و کم کم توی شیب سرعت گرفت .

به لبه ی پرتگاه نزدیک شد . ماشین ایستاد .

دنده عقب رفت .

تصمیمش رو گرفت . چشماش رو بست .

دکمه ی ترمز دستی رو فشار داد . ماشین خلاص شد و کم کم توی شیب سرعت گرفت .

به لبه ی پرتگاه نزدیک شد . ماشین ایستاد .

دنده عقب رفت .

پدر از خواب پرید : "تو هنوز نخوابیدی ؟ پاشو برو سر جات"

کنترل رو از دست پسرک گرفت و ویدئو سی دی رو خواموش کرد !

نویسنده : محمد حسین امیری

دستاش می لرزید . اضطراب تمام وجودش رو گرفته بود .

قرار نبود ، نه ، نباید این طور میشد .

کیف پولش رو باز کرد . عکس نامزدش رو نگاه کرد . اشک تو چشم هاش حلقه زد .

اشک می ریخت و پشیمون بود .

به دیوار تکیه زده بود و منتظر همکارش بود . باید به ماشین می رسیدند .

داشت دیر می شد . همکارش رسید . به چشم های هم نگاه کردند . چاره ای نبود .

اشک هاش رو پاک کرد . چه قدر عرض خیابان زیاد شده بود . دویدند .

مراسم خواستگاری از جلوی چشماش رد شد . قرار های دوران نامزدی . و مدام قولی رو که برای برپایی جشن عروسی بی کم و کاست داده بود ، مرور می کرد .

می دویدند . زمان نمی گذشت . عرض خیابان تمام نمی شد .

همکارش با صورت به زمین خورد . وقت کمک نبود . دیر شده بود .

و هنوز عرض خیابان طولانی تر می شد .

با خودش فکر کرد که چه قدر ساده لوح بوده که ...

سینه اش داغ شد ، سوخت . نفسش گرفت . چشم هاش مات شد . گوش هاش سنگین شد و بعد از طنین "ایست ..." چیزی نشنید ...

نویسنده : محمد حسین امیری

خسته شده بود از دیدن . از شمردن گام های افقی . از مردمی که افقی قدم می زدند ، می دویدند و بالا و پایین می رفتند .

خسته از جوبه آبی که راست از دیوار بالا می رفت .

از ماشین هایی که مستقیم بالا و پایین می رفتند .

چشمش به پاکت چیپسی افتاد که توی جوب بالا می رفت . چقدر دلش چیپس می خواست .

پاکت چیپس رو دنبال کرد ، سرش رو به بالا خم کرد و امتداد مسیر پاکت رو اونقدر به نظاره نشست تا ریز و ریزتر شد و محو شد .

خسته شده بود . آروم خواست خودش رو جا به جا کنه که دستی پهلوش رو نیشگون گرفت و صدایی آمرانه گفت " بتمرگ " !

دلش برای پدر و مادرش تنگ شده بود .

و هنوز گام های افقی می گذشتند و هر از چند گاهی سکه ای درون کاسه ی روبه رویش می انداختند ...

نویسنده : محمد حسین امیری